|
انديشه هاي پارسي
تاريخ، فرهنگ و تمدن ايران زمين + عكس هايي كه مي گيرم + خاطراتي از سرزمين پدري من، مَجُومِرد
|
برگرفته از ديباچه كتاب پارسه به قلم پيتر اوري
ناشر: فرهنگسرا (يساولي) 1375
بدون هوش و نبوغ ايرانيان، فرهنگ بشر بغايت فقير و بي مايه مي بود. بين سالهاي 546 تا 331پيش از ميلاد، امپراتوري عظيم هخامنشي كه كوروش آن را بنيان نهاده بود به وسيله داريوش (486-521 ق. م ) استحكام و استقرار يافت و نظام و ارتباط داخلي كشوري پادشاهي كه آغاز آن به بابليان و آشوريان مي رسيد، به ميزاني بسيار وسيعتر از آنچه كه تا به امروز شناخته شده است، ادامه يافت.

بعد از آنكه كشور آشور به وسيله ايرانيان فتح شد (قانون زوال ناپذير مادها و ايرانيان) گسترش يافت و تكامل تمدني را از درياي اژه تا اقيانوس هند، تضمين كرد. مهم آنكه هخامنشيان واژه يي براي كلمه قانون وضع كردند كه به زبان آنها داتا ناميده مي شد. اين واژه سپس به زبانهاي ارمني، عبري، اكادي راه يافت و بر معناي لغوي كلمه كه ترتيب دادن و نظام بخشيدن است دلالت مي كرد. ربانهاي باستاني كه اين كلمه را به عاريت گرفتند همه به تسلط و فرمانروايي امپراطوري هخامنشي بر منطقه اي که شامل قفقاز، ارمنستان و كنعان، در كرانه درياي مديترانه و حوزه دجله و فرات مي شد، اشاره كرده اند. اين امپراطوري از سوي شمال خاوري تا آسياي مركزي و از سوي باختر تا آسياي صغير ادامه داشت. مادها و سپس سلحشوران پارس، كوروش و داريوش از شاهراههايي كه در اين قلمرو قرار داشت، مي گذشتند تا نخستين نمونه يك دولت جهاني و كيهانشهري را به وجود آورند.
ادامه دارد...