نام علمی گل قاصدک (Cirsium vulgare)

   گل قاصدک در وسط چمن، حاشیه شوره زار، کنار جاده‌ها و اراضی بایر و بطور کلی در همه جا می‌روید و شاید دلیل آن این است که طبیعت می‌خواهد به انسان بگوید که در هر نقطه‌ای زندگی می‌کنيد نیاز به این گیاه داريد و هنگامیکه آن را با وسائل مکانیکی و شیمیایی از بین می‌برید دوباره بعد از چندی سر از خاک بیرون می‌آورد.

   زنبور عسل این گیاه را بسیار دوست دارد و شهد زیادی از آن بدست می‌آورد. برگ‌های جوان گل قاصدک را معمولاً با سالاد می‌خورند و چون خیلی تلخ است باید آن را با ترشی یا آبلیمو مصرف کرد. از قسمت‌های گوناگون گیاه مانند ریشه، برگ و شیرابه آن در درمان استفاده می‌شود.

   ریشه این گیاه دارای ماده‌ای تلخ به نام تراگزاسین، کولین و تاراگزاسترول می‌باشد همچنین در ریشه آن مقدار کمی تانن وجود دارد و نوعی الکالوئید به نام تاکزین و تاراگزه رول در اعضای این گیاه یافت می‌شود. املاح کلسیم، پتاسیم، آهن، منیزیوم، سديم، منگنز، فسفر، سیلیس و گوگرد در این گیاه ثابت شده‌است.

    این گیاه از نظر پزشکی قدیم ایران، سرد و خشک است و از دیرباز برای درمان بیماری‌های کبدی بکار می‌رفته‌است.

برخي از خواص:    قابض و مقوی معده است. خوردن آن خونریزی از سینه را متوقف می‌کند. خنک کننده و معرق است. ترشح صفرا را زیاد می‌کند. خون را تصفیه می‌کند. خوردن آب این گیاه مخلوط با روغن زیتون برای رفع مسمومیت مفید است. ضماد ریشه آن را در محل نیش کژدم یا زنبور و یا مار می‌گذارند که بسیار مفید است. اوره را رفع می‌کند. کلسترول خون را کاهش می‌دهد. درمان کننده اگزما و بیماری‌های پوستی است. درمان کننده کم خونی است.   رماتیسم و نقرس را درمان می‌کند.

 متن از: (دانشنامه آزاد ویکی پدیا)